คล้ายคล้ายอะไรบางอย่างที่ก้ำกึ่งอยู่ระหว่างความสุขกับความเศร้า

หนึ่ง,

อากาศร้อน, นึกถึงเบียร์
เบียร์แบบที่อุชิกาวะบอกกับโทรุ โอกาดะในบันทึกนกไขลาน
เบียร์เย็นเฉียบเมื่อหมดวัน คือสิ่งดีที่สุดที่ชีวิตมอบให้ได้
ในที่นี้คือเบียร์ขวดแรกที่เย็นจนเป็นวุ้น
เย็นจนรับรู้รสอะไรไม่ได้
ขวดที่สองอาจจะเย็นรองลงมาหน่อยก็ได้
แต่ที่สำคัญ, ขวดแรกต้องเย็นเฉียบเหมือนน้ำแข็งเกล็ด

แค่นึกถึง.

สอง,

เราจะรู้ได้ยังไงว่าเวลา ณ ขณะนั้น
เป็นเวลาที่กำลังเร็วเกินไป หรือว่ากำลังช้าเกินไป
ใช้คำว่า ‘กำลังดี’ เป็นหน่วยวัดมาตลอด
เช่น เมาได้ที่กำลังดี,
ปริมาณความเศร้ากับความสุขมีเท่าเท่ากันกำลังดี

หรือ พระจันทร์คืนนั้นกลมกำลังดี.

สาม,

“..เพิ่งซื้อการ์ตูนเล่มนึง อยากให้เธออ่าน
ดูหนังเรื่องนั้นจบไป เธอได้ดูหรือยัง
ผ่านร้านนี้ทีไร ต้องนึกถึงเธอทุกครั้ง
ตั้งแต่วันนั้นที่เราต้องห่าง และไม่ได้อยู่ใกล้กัน..” *

สี่,

ช่วงหลายวันมานี้รู้สึกเหมือนนาฬิกาในตัวเราเดินไม่สม่ำเสมอ
อยากรีบ แต่ก็กลัวจะรีบจนพลาดอะไรไป
อยากช้ากว่านี้อีกนิด แต่ก็กลัวว่าสิ่งที่อยู่ข้างหน้าจะถอดใจเสียก่อน
กว่าจะสรุปอะไรได้สักอย่าง ต้องลำบากยากเย็นก่อนทุกครั้ง

น้ำขึ้นให้รีบตักกำลังทะเลาะอยู่กับช้าช้าได้พร้าเล่มงาม
เราจะรู้ได้ยังไงว่าเวลา ณ ขณะนั้น
เป็นเวลาที่กำลังเร็วเกินไป หรือว่ากำลังช้าเกินไป.

* บางส่วนจากเพลงเชื่อ และยังคงเกี่ยวข้องกันกับบทที่สองและสี่